ทำไมบางครั้งจึงต้องใช้ AAC แบบ raw
สำหรับการฟังทั่วไป M4A เป็นฟอร์แมตที่ดีกว่า เพราะเก็บทั้งเสียง AAC แท็ก ภาพปก และดัชนีสำหรับการกรอไปยังตำแหน่งต่าง ๆ ส่วนไฟล์ .aac แบบ raw จะตัดทุกอย่างออกและเหลือเฉพาะเฟรมเสียง อย่างไรก็ตาม มีบางกรณีที่ต้องใช้สตรีมเปล่า ๆ แบบนี้พอดี เช่น
- เซิร์ฟเวอร์สตรีมมิงและเครื่องมือกระจายเสียงที่รับอินพุต ADTS
- เครื่องเล่นในรถยนต์ กล่องรับสัญญาณ และเครื่องเล่นราคาประหยัดที่รองรับ .aac แต่ไม่รองรับ .m4a
- นักพัฒนาที่ต้องการเฟรมดิบสำหรับแอป การทดสอบ หรือตัวถอดรหัสฮาร์ดแวร์
- เครื่องมือตัดต่อวิดีโอที่ต้องการแทร็กเสียง AAC แยกต่างหากเพื่อนำไปรวมกับภาพ
หากต้องการไฟล์ที่เล่นได้ทุกที่ แปลง M4A เป็น MP3 มักเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า
เสียงจะเป็นอย่างไรหลังแปลง
ตัวแปลงนี้จะถอดรหัสไฟล์ M4A แล้วเข้ารหัสใหม่เป็น AAC ด้วยบิตเรตที่คุณเลือก จึงปรับบิตเรต sample rate หรือจำนวนแชนเนลได้ แต่สำหรับไฟล์ M4A ที่เป็น AAC อยู่แล้ว ถือเป็นการบีบอัดแบบสูญเสียซ้ำเป็นรอบที่สอง ควรเลือกบิตเรตไม่ต่ำกว่าต้นฉบับเพื่อไม่ให้คุณภาพเสียงลดลงจนสังเกตได้ ส่วนไฟล์ M4A ที่เป็น Apple Lossless (ALAC) ถือเป็นการเข้ารหัสครั้งแรก ใช้บิตเรตตั้งแต่ 192 kbps ขึ้นไปก็ได้ผลลัพธ์ที่ดีมาก
| M4A ต้นฉบับ | บิตเรต AAC ที่แนะนำ |
|---|---|
| บันทึกเสียงพูด ประมาณ 64 kbps โมโน | 64 ถึง 96 kbps โมโน |
| เพลง 128 kbps | 128 ถึง 160 kbps |
| เพลงจาก iTunes 256 kbps | 256 kbps |
| Apple Lossless | 192 ถึง 256 kbps |
สิ่งที่เสียไปเมื่อใช้แบบ raw
ชื่อเพลง ศิลปิน อัลบั้ม ภาพปก และจุดแบ่งตอนจะหายไป เพราะ ADTS ไม่มีที่เก็บข้อมูลเหล่านี้ เครื่องเล่นบางตัวอาจแสดงความยาวเป็นค่าประมาณ และกรอไฟล์ยาว ๆ ได้ช้า นอกจากนี้ข้อมูลสำหรับการเล่นต่อเนื่องแบบไร้ช่องว่าง (gapless) จะหายไปด้วย อัลบั้มที่เพลงต่อเนื่องกันอาจมีช่องว่างสั้น ๆ ระหว่างแทร็ก ขนาดไฟล์แทบไม่ต่างจากเดิมเมื่อใช้บิตเรตเท่ากัน เพราะคอนเทนเนอร์เพิ่มมาเพียงไม่กี่กิโลไบต์ ควรตั้งชื่อไฟล์ให้ชัดเจนก่อนแปลง เพราะชื่อไฟล์จะเป็นข้อมูลเดียวที่เหลืออยู่ หากต้องการตัดหรือแก้ไขเสียงก่อน ให้ใช้ ตัดเสียง