Wat FLAC wel en niet toevoegt
FLAC is een lossless gecomprimeerd formaat. Het behoudt elke sample van de audio die het krijgt, in een bestand dat ongeveer half zo groot is als een WAV. Als je M4R naar FLAC converteert, krijg je een perfecte kopie van de gedecodeerde beltoon. Wat je niet krijgt, is meer kwaliteit: de AAC in de M4R is lossy, en wat de encoder heeft weggehaald, blijft weg.
Wanneer deze conversie handig is
- Een archief in één formaat. Als je al je geluiden in FLAC bewaart, passen geconverteerde tonen er zonder uitzonderingen tussen.
- Herhaaldelijk bewerken. Een FLAC-werkkopie kun je vaak openen, aanpassen en opslaan zonder nieuwe compressieverliezen.
- Spelers en systemen die FLAC verkiezen. Sommige muziekservers, hifi-streamers en Linux-opstellingen verwerken FLAC beter dan AAC.
Wil je de beltoon gewoon op een andere telefoon afspelen, dan is M4R naar MP3 de betere keuze: kleiner en overal bruikbaar.
Grootte en instellingen
| Versie van een beltoon van 30 seconden | Geschatte grootte |
|---|---|
| M4R, 256 kbps | 1 MB |
| FLAC, 16-bit, 44,1 kHz | 2,5–3,5 MB |
| WAV, 16-bit, 44,1 kHz | 5,3 MB |
Houd 16-bit en de oorspronkelijke samplefrequentie aan, meestal 44,1 kHz. Een 24-bit FLAC van een AAC-bron loont alleen als je er flink mee gaat bewerken. Het FLAC-compressieniveau verandert de snelheid en de grootte, nooit het geluid.
Tags
FLAC slaat metadata op als Vorbis-comments. Een titel of artiest die in de beltoon staat, wordt waar mogelijk overgenomen, zodat de beltoon zijn naam behoudt in je bibliotheek. Veel tonen die in GarageBand of beltoon-apps zijn gemaakt, hebben helemaal geen tags, dus controleer de bestandsnaam voordat je ze archiveert.
Wil je weten of een FLAC-bestand van een lossy bron komt, bekijk het dan in de spectrumanalyzer: AAC-tonen hebben meestal een duidelijke bovengrens rond 16–20 kHz. Wil je van een bewerkte FLAC weer een beltoon maken, gebruik dan FLAC naar M4R.